کوچه های باران خورده

بدان حالا دلیل مرگ و تنهایی ست و چشمانتبهارمن تویی آری٫ چه رویایی ست چشمانتچگونه می خواهی مرا ،ای عشق دل انگیزمکه سرشار و پر از هر آنچه زیبائی ست چشما...

گم می شوم گم می شوم...در سادگی در خاک پاکپای چشمانت اینک منم ؛ آری منمناکام ؛ از کام چشمانت... سرمست انگور نگاهتمیشوم امشب... وقتی که مستی می چکداز تاک چشمانت... تیغ نگاهت را دلم ؛بر نمی تابدمی ترسد از بدمستیبی باک چشمانت امشب کنار غربتدلتنگی ام بنشینامشب کنارقلب من بنشین... اختر بباران ماهتاب من !از گوشه ی افلاک چشمانت... در آیه ریزان شب معراج لبخندمپر می کشد جان و تنم ؛از افلاک تا لولاک چشمانت...