فاتحه ای بخوانیم برای آرامش دلمان....

1 ای 1 1 1 1....

همه ی ما مسافرانی سرگردانیم

در این برهوت لحظه ها که بوی رفتن هر لحظه

از تمام کالبد جانمان بر می خیزد

کوله بار خستگی هایمان بر دوش

با تن پوشی از دلتنگی بر تنمان

دل؛ به بیراهه هاو کوره راه های پرت سپرده ایم

بی هواتر از دردیم و بی سرزمین تر از باد ...

راه به هیچ سرمستی از آسوده گی نداشته ایم

گم شده گانیم تا آنجا که هیچ صراطی

مارا بر منزل مقصود نمی رساند

پنجشنبه است و این بار

فاتحه ای بخوانیم برای دلهای خسته ی خودمان

باشد که آرام گیرد...