چه سان سوخته ام من در هوای نگار...

چه سان 1 ام من در 1 1...

خدایا بمیران مرا از برای خودم
که در عاشقی دیدم فنای خودم

شدم سنگ صبور غم دیگران
چه زود فراموش شد ماجرای خودم

زهر دل شنیدم زهر پرده شور
بی نوا دله من نشد بشنود، نوای خودم

چه سان سوختم عمر را در هوای رفیق
که خاکسترم مانده در باد برای خودم

به ناشکری دیگران در هوای نگار
نشستم شام هجران عزای خودم

نگاهم در آیینه ها درد را عمق میگرفت
خودم ماندم و پژواک و صدای خودم

همه راهشان راهی از دلدادگیست
نرفتم کوره راهی بجز راه خودم