و -بهار- پیغمبر خاموش زمین است که با دم مسیحایش زنده میکند دوباره جهان راxa0که عظمت پرورگار را آرام آرام در تن خسته و رنجورمان تسبیح میگوید که xa0((یُسبّح لِلّه ما فی السموات و ما فی الارض…))تا دوباره با

xa0xa0وقتی می آمدی ...تمام کوچه ها پر میشدxa0از عطربهارنارنجحالا که رفته ای ؛رنج مانده است ورنج مانده است ورنج مانده است وxa0- رنج _

xa0صبح آمده و باز شروعی دوبارهxa0صبح و باز ...آخ ؛ باز یادم رفتxa0یادم رفت اول هر کار هرصبح به تو سلام کنم ...-- سلام داغ بر دل نشسته --////xa0بهار آمد و باز من ؛به عطر یادتوxa0دوباره جوانه میزنمxa0در کوچه پس کوچ

تو دنیای امروز باید یاد بگیریم که شادی ها در خود وجودت نهفته استxa0شادی و آرامش را از نگاه ، دستها و آغوش دیگران گدایی نکنxa0یاد بگیریم هیچ کدام از آدمهای دور برت نمی توانندxa0خوشبختی و شادمانی را به کامل و

گم می شوم هر شبxa0در خیال توxa0و تا خود صبح طی میکنمxa0تمام کوچه پس کوچه های عشق را ...به گمانم اتاق کوچکمxa0جهان بزرگی باشد !!جنگ است جان من جنگ !!!و بودن - خیال تو -xa0غنیمتیستبر سقف آرزوی شبهایم ...

بهار آمده و تو نیستیxa0و من؛بجای تمام شعرهایمسه نقطه منتظر می گذارم تا بیایی.........

تمامxa0واژه ها در شعرهایم...وعده های نسیه ی بودنداز بازماندگان فصل عاشقیمان!!!برای فردا...برای فردایمان ...برای فردایت ...-برای فردایم -که تو را...که مارا ...که _ مرا _آه خواهند کشید ...////به امید روزهای خوبتر برای همه دوستان .خدانگهدارتان.

خدا بیامرزه مادربزرگ روxa0با چارقد سفید و گل گلیش...هیچوقت نتونست والنتاینxa0رو خوب تلفظ کنه...اما زمزمه های تو نیایشش...دستهای رو به آسمونش...عطر یاس و مریم تو جانمازش...لالایی های پشت گهواره...زیر چشم

xa0هیچوقت از شمردنxa0ریاضی ، جبر ، هندسه خوشم نیامداما در تمام این سالهای درسxa0هر وقت به _ احتمال _ می رسیدمتمامxa0حواسم را جمع می کردم تا شایدxa0به اونجایی برسیم که احتمال میداد ؛تو شبیxa0صبحیxa0در هنگام بارانهنگ

گویی خدا همعمرش بسر آمدxa0تا توانست شاهکاریxa0به نام _زن _ خلق کندxa0عکس و نوشته گویایی تمام آن چیزیست که فردا را به نام مقدسش مزین کرده اند نام مقدس مادر و زن...////xa0و کاش ای کاش ؛مردان سرزمینم آن قدر مرد

xa0xa0xa0گلویم را ببوسxa0پیش از آنکه چاقوی طوفان بلاxa0بر آن بنشیندو سر از تمام ناگفته های عشقم جدا کندxa0

آغوش توxa0امن ترین جای جهان استxa0وقت است بیاxa0در یغلت ؛ آرام بمیرم ....

مرا بگیر از _خودمن_ منی که پر از دلهره امسبزی بپاش به باغ تنمxa0 کویری بی منظره امدر کوچه های شهرقارقار کلاغ است بی شمارآشفته می کنند دیگر مرا در قاب این پنجره امشب xa0می رسد و من اسیر دست زمینم هنوز پروب

عطر تو بوده که در کوچه ها عشق می پاشدمانده ام چگونه رویش میشود بی تو بیاید بهار ؟!!

خستگی ... حس مبهم تمام آدمیان است که احساس می کنند دلشان کوچکتر از تمام دردهائیست که روزگار برایش مقدر کرده... xa0 خستگی ... تنگ شدن دنیای کسی ستxa0 که فکر می کند روحش کوچکتر از تمام اندوهیست که خدا سهم

xa0گم شده است دلی در جانمxa0هیچ کس ؛ هیچ کس - غیر تو -راه این خرابه نداند .....!

یاد بگیر گاهی دستی را بگیریxa0 ببری پشت آن کوه بلند که نشانش را دادند... شاید شاهین عشق روی شانه هایت بنشیند... یاد بگیر... شاید رقص میان آوازه قناری ها را یاد گرفتی ... یادبگیر شاید ... پایان این قصه

خوردن بغض راxa0 از آن شبی یاد گرفتم که پدرم ؛ با اولین گریه منxa0 هراسان از خواب پرید ...

با زنبیلی از دروغxa0 می آیند و قدم میزنند فاتحانه در خیابان فریب...!! تا خط سیاه هرز ماندگی تا خط...می ماند و پای می کوبند بی آنکه نگاه کنن که چراغ این کوچه و خیابان _ برای نبودنشان _ همیشه سبز است...

آغوشت را برایم لقمه بگیر ...سفره ی تنت را برایم پهن کن ...من از راه دوری آمده ام ...آغوش تو ...آغوش؛ آغوش خاطره می آفریند ...آغوش تو خاطرهخیز میشود ...در سایش لحظه های xa0تن به تن شدن در...گرفتارت می